| | Εκτύπωση | |
|
H παραδοσιακή πίτα μιλίνα Η μιλίνα είναι πίτα παραδοσιακή η οποία επικράτησε όλων των εποχών από της υπάρξεως του οικισμού της Κίρκης μέχρι σήμερα», όπως τονίζει στο βιβλίο του ο Αλέκος Καζαντζής, τ. προϊστάμενος Δ/νσης Α/θμιας Εκπ/σης Ν.Ροδόπης, ιδρυτής και πρώην πρόεδρος της Εταιρείας Παιδαγωγικών Επιστημών Κομοτηνής, ο οποίος κατάγεται από τον οικισμό της Κίρκης, "πρόκειται για μια πρωτότυπη πίτα την οποία δεν συναντά κανείς σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. Η ιδιαιτερότητα και πρωτοτυπία της συνίσταται στο γεγονός ότι αποτελείται από τρία φύλλα, γίνεται σε λεπτό ταψί και μάλιστα στα παλιά χρόνια γινόταν σε χάλκινα ταψιά που τα γάνωναν. Η άλλη της ιδιαιτερότητα αφορά στη γέμιση η οποία αποτελείται κυρίως από τυρί και γιουφκάδες ή χυλοπίτες όπως τις λέμε σήμερα ή και με ό,τι άλλους είδους γέμιση ήθελε κανείς. Τυρόπιτα, σπανακόπιτα, σπανακοτυρόπιτα ακόμη γίνεται και μιλίνα με πλιγούρι. Μία άλλη ιδιαιτερότητά της είναι ότι ψήνεται πάνω σε ανθρακιά και αφού ψηθεί από τη μία μεριά με ένα ειδικό καπάκι που έχει το σχήμα του ταψιού, την γυρίζουν ανάποδα. Όλο αυτό απαιτεί τέχνη και τεχνική. Μάλιστα σαν παράδοση λέγεται ότι στη μελίνα δοκίμαζαν οι πεθερές τις νύφες, αν δηλαδή μπορούν να γυρίσουν την μιλίνα ολάκερα χωρίς να διπλώσει, οπότε ήταν άξιες. Μάλιστα τη γύριζαν συνεχώς για να ψηθεί από όλες τις μεριές. Όπως αντιλαμβάνεσθε η μιλίνα έχει μια ιδιαιτερότητα σαν πίτα που δεν παρουσιάζεται σε άλλες περιοχές. Είναι ένα νοστιμότατο έδεσμα για όσους το έχουν δοκιμάσει και ακόμη και σήμερα κάποιοι προσπαθούν να το κάνουν".
|
Ποιός είναι Online..
- [Bot]
- one robot







Επειδή πολλές φορές και συνήθως άθελα υπάρχει η υπερβολή ή η παραπληροφόρηση όπως έτυχε να δω σε κάποια δημοσιεύματα, επισημαίνω ότι η μιλίνα, το κύριο ονομαστό (σπεσιαλιτέ) έδεσμα της Κίρκης Έβρου, ποτέ δεν ήταν τηγανητή πίττα και όχι με ηλέλαιο. Η παραδοσιακή μιλινα δεν είναι τηγανιτή αφού χρησιμοποιείται ταψί (σινί σήμερα) χάλκινα ταψιά τότε (μπακιρένια) που μάλιστα φρόντιζαν να τα γανώνουν συχνά για να είναι πεντακάθαρα και χρησιμοποιούσαν ελαιόλαδο ή βούτυρο αγελάδος ή αιγοπρόβειο ή καιμάκι ή λίγδα που την έκαναν αφράτη και εύγευστη με ιδιαίτερη οσμή και ροδοκόκκινη όψη, ενω την έψηναν στα κάρβουνα πάνω στην πυροστιά και αφού τη γύριζαν με ειδικό τρόπο για να ψηθεί και από την άλλη πλευρά.